Çok ağladım.

Çok çok ağladım.

Çok çok çok ağladım…

Seni ve beni düşündüm…

Karda uyumayı seçen veya uyumamayı seçecek kadar güçlü olamayan erkeklerimizi…

Hayatın aslında hepimize aynı oyunu, başka başka şekillerde oynadığını…

İnsanın aşktan ölmediğini, duyguların yoğunluğunun zamana bağlı olmadığını, eski şarkıların gerçek aşka daha yakın olduğunu…

Çok düşündüm , çok anladım…

Karşındaki insan o gücü kendinde bulamıyorken, senin “neden?” diye sormanın ya da nedenini bilmenin bir anlamı olmadığını anladım…

Ama yine de, “neden?” diye sormadan durulmadığını anladım…

Bir insanı taa en başından gideceğini bile bile sevebileceğini, bir insanı daha gelmeden çok önce sevmiş olabileceğini anladım…

Sevmenin cesaret gerektirdiğini anladım….

Ve cesurlar sadece bir kere ölürken, korkanların bir çok kere öldüğünü anladım…

(((( inşallahh beyenirsinnizzz )))